डोळे बर्फ होतात तेव्हा...

सभोवती घडणा-या घटना पाहून संवेदनशील मन व्यथीत होते.
जीव घुसमटू लागतो.
सतत अन्याय सहन करणारे मन पेटून उठते.
परंतु प्रतिकुल परिस्थितीमुळे त्याचे बंड अयशस्वी होते.
मग अशी व्यक्ती निराश होते.
अन्याय करणारा अधिकच मुजोर बनत जातो.
शोषित व्यक्ती आणि त्याच्यासोबत काम करणारे त्याचे सहकारी मूक साक्षीदार बनतात.
रोज गुलामीत जगण्याचा अनुभव घेणा-या व्यक्तींच्या डोळ्यांतील आग पार विझून जाते अन् त्याचे डोळे बर्फ होतात तेव्हा ... क्रांतीची आठवण होते.

दिसं जातील, दिसं येतील.

आयुष्यात कधीकधी अचानक, अकल्पित अशा काही घटना घडतात की त्यामुळे शांत जीवन जगणारी माणसे कोलमडून पडतात. सैरभैर होतात.
परंतु मध्ये थोडासा काळ गेला की पुन्हा जीवनाची गाडी पटरीवरुन धावू लागते.
पण मधल्या काळात येणा-या अनुभवांना संयमितपणे पचवावे लागते.

अशा घटनांमधूनच आपली आणि परकी माणसं कळतात. आपले व्यक्तिमत्व समृद्ध होते.
फक्त हिंमत मात्र हारता कामा नये.
म्हणूनच ओठावर गीत रेंगाळू लागते-
दिसं जातील, दिसं येतील,
भोग सरंन सुख येईन.

झिम्माड पाऊस !

आज पावसाची प्रतिक्षा करीतच परसबागेत फुलझाडे लावली.
मोगरा, रातराणी, जास्वंद , घाणेरी, स्वस्तीक इ.ची रोपे लावली.
खूप दिवसात मला या कामासाठी वेळ काढता आला. बाहेर मस्त झिम्माड पाऊस पडतोय. मी पाऊसवेडी!